Ik spreek meen ik schriftuurlijk niet tot dovemansoren indien ik stel dat het zo geliefde thema van de scheiding van Kerk en Staat een voorkomen geniet van bedenkelijk gedateerd karakter te Den Haag, men kan deze zienswijze maar beter in drukwerk verhuizen doen naar de boekenkast van Sebastian. Eveneens wil ik laten weten dat men zijn twijfels heeft over de houdbaarheid van de zogeheten Trias Politica, actieve innovatieve diplomatie zal zich zelden beroepen kunnen op een leer of filosofie, men verkoopt liever nog zijn offerte in Lancôme dan dat ik U zou voorlichten aangaande wat U te denken hebt. Irrationele dweepzieke meningen heersen in elk getraumatiseerd hart van verlangen naar een wet en orde, die in het verloop van onze beschouwingen diverse malen in een desauverende zin fungeerden maar worden beschouwd als van een utopisch karakter indien men meent men had dit zelf kunnen bedenken. De tekst hier gegeven lijkt mij ongeschikt voor Nieuwspoort. Ik heb gemeend mij te moeten wijden aan de wederopbouw op het franse platteland en dan vallen dingen anders uit. Met enige zekerheid meen ik vast te stellen dat een kenbaarheidstelling in humoristisch verloop mag zijn de uitspraak: heeft niet eenieder onder ons gestreden in de Grand'Armée? Het versterken van de inzichtelijkheid voor een atypische vorm van continentale bonhommie stelde ik mij nimmer als een bewust doel voor, behalve toen het vertrouwen in de bank erom vroeg.
Wij horen gerucht op de achtergrond en er klinkt gesmoord: 'ons bin ook een kerk'. Of de heer Luns nu echt geliefd was bij de Heilige Stoel wil het verhaal ons niet openbaren. Er wordt op ons gewacht in het Haagse Bos hebben wij de indruk. Ome Jo protesteert, wie ben ik? Men leert berusten, zegt u allen maar tegen Uw echtgenoot. Ja men heet ons zo dikwijls een goed mens, het wordt vervelend, en zo'n denken is vrij kostbaar in verhouding tot de budgettaire mogelijkheden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Uw reactie is welkom geheten aan de tafel van het hemelse banquet