en revolutie die geen doel op zich wilde zijn, nog altijd houdt het leed in de provincie aan

eu art gallery

Claude Monet - Houses of Parliament

In de gedachte dat het revolutionaire gedachten goed door mij althans aangestipt bracht mij ertoe mij vandaag ook met enkele revolutionaire bezigheden te occuperen, dat zulk gedacht zelfs nu aanleiding zijn voor gevoelens van ongerustheid is natuurlijk bekend. Ik geloof dat enige uitleg op zijn plaats is, vooraf wil ik vast stellen dat ik niet erg gecharmeerd ben van verlatiniseerde vormen van de Nederlandse taal, die meer ongerustheid plegen op te roepen. In dit geval heeft het ermee te maken dat de verandering waarop gedoeld wordt er een is voor de abstractie in het denken, en dat deze betreft een systeem, niet zozeer een levendige vorm van het bestaan en samenleven van de mensen onderling. Wat ik en anderen hebben gesignaleerd is een verandering gebleken in het denken en beoordelen van de levensprocessen, hoe de mensen daarmee omgaan. Omdat de verandering een denken betreft en geen handelen, dat kan ook maar dan is dit niet meer een revolutie maar een verandering te noemen, is er geen aanleiding voor grote ongerustheid, ik zou evenwel willen vaststellen dat de shock gewerkt heeft, aan de Meerkoetenhof is hard gewerkt en men voelt de druk van de overheersende machten in een mindere mate. Ik denk daarom dat de aard van de omstandigheden en verhoudingen bekend zijn geworden, deze zijn dus omgebogen tot de realiteit die deze verdienen. In linkse hoek werd tot nu toe ook nogal distant geoordeeld over de wijze waarop de gezagsvermogens van mijn, ons denken, tot een persoonlijk bewuste identiteit werden, er bestond grote twijfel of ik zou worden ingekapseld in dezelfde strukturen die mij hadden benauwd.

Monet - sous bois - 1876